Vrouwensport onder druk

Vrouwensport bestaat omdat de prestaties van mannen en vrouwen in vrijwel alle krachts-, snelheids- en uithoudingsdisciplines significant verschillen. Dat verschil — gemiddeld 10 tot 12 procent in bovenlichaamskracht en explosiviteit, oplopend tot 30 procent in worpvermogen — verdwijnt niet door één tot drie jaar hormoonsuppressie. Studies (Hilton & Lundberg, 2021; Roberts et al., 2023) tonen aan dat zelfs na meerdere jaren testosteron-onderdrukking biologische mannen meetbare voordelen behouden in spiermassa, hartlongcapaciteit en skeletstructuur.

Dat is geen ideologisch standpunt; dat is fysiologie. De vraag is wat het sportbestuur met die fysiologie doet. Tot ongeveer 2015 was het antwoord helder: vrouwencategorie = vrouwelijke biologie. Daarna verschoof dat naar: hormoonniveau onder een drempel. En vervolgens naar: zelfgekozen categorie. Iedere verschuiving werd "inclusie" genoemd. Iedere verschuiving ging ten koste van vrouwen.

Wat de cijfers laten zien

Lia Thomas (Universiteit van Pennsylvania, zwemmen) sprong na overstap van mannen- naar vrouwencompetitie ongeveer 250 plekken omhoog op de nationale ranglijst. Laurel Hubbard (Nieuw-Zeeland, gewichtheffen) plaatste zich op zijn 43e voor de Olympische Spelen — in een sport waar topvrouwen rond hun 25e piek bereiken. Het patroon is empirisch, niet anekdotisch.

De koerswijziging

Internationaal beweegt het sportbestuur terug. World Aquatics (2022), World Athletics (2023), de UCI (2023) en World Rugby (2020) hanteren weer biologisch geslacht in de elite-categorieën. De Nederlandse sportbonden volgen die lijn ongelijk en met aarzeling. Op clubniveau speelt nog steeds zelf-id de hoofdrol — met voorspelbare conflicten in vrouwenkleedkamers en op de baan.

Wat hier op het spel staat is geen abstracte vraag van inclusie. Het is een concrete vraag: heeft de helft van de mensheid recht op een eigen sportcategorie, gebaseerd op haar lichaam? Het antwoord is sinds 1900 ja. Wie het nu op nee zet, schaft de vrouwensport in praktijk af.