Cass Review — de stille revolutie

In april 2024 verscheen het eindrapport van Dr. Hilary Cass, kinderarts en voormalig voorzitter van het Royal College of Paediatrics and Child Health. Het rapport — meer dan 380 pagina's, ondersteund door zeven systematic reviews door de University of York — beoordeelde de wetenschappelijke basis onder de pediatrische genderzorg in Engeland. Het oordeel was vernietigend.

De kernconclusie: voor pubertijdsremmers en cross-sex hormonen bij minderjarigen ontbreekt langetermijn-uitkomstdata, ontbreekt vergelijking met psychotherapeutische zorg, ontbreekt zelfs een consistente definitie van wat geslaagde behandeling is. De studies die er zijn, zijn klein, retrospectief, hebben hoge uitval en gebruiken zelfgerapporteerde uitkomsten zonder controlearm.

Wat het rapport feitelijk bewees

De review-team van York vond dat van 103 outcome-studies slechts twee voldoende methodologische kwaliteit hadden om als evidentie te dienen. Eén daarvan was een Nederlandse — het Dutch Protocol, 2014 — en die studie bleek bij hertoetsing methodologische tekortkomingen te hebben die in het oorspronkelijke artikel niet waren erkend.

De Nederlandse non-reactie

De reactie van het Nederlandse veld was geen weerwoord op de inhoud, maar een reflex: het rapport zou "controversieel" zijn, "politiek gemotiveerd", "niet van toepassing op de Nederlandse situatie". Geen van die kwalificaties is onderbouwd. De methodiek — systematic reviews volgens internationale standaarden — is dezelfde die de Nederlandse Cochrane-traditie hooghoudt op andere terreinen.

Wat het Nederlandse veld feitelijk afwijst, is niet de methodiek, maar de conclusie. De conclusie staat haaks op een praktijk waarvan men decennia heeft volgehouden dat zij evidence-based was. Nederland reageert niet op Cass omdat reageren betekent: erkennen dat we het zelf nooit hebben uitgezocht.